Ontmoetingen  

september 2004

Het is begin september en het is gezellig druk in het park. Op het grote grasveld tref ik Rogier Fonteijn (l) en Joost Kocken. Rogier heeft zijn studie management economie en recht afgesloten, Joost studeert personeel & arbeid aan de Hogeschool van Utrecht. Wanneer het mooi weer is zijn ze vaak in het park te vinden.

Joost: “Ik vind het heerlijk om in het park te zijn. Zeker met mooi weer, dan is dit toch een stuk beter dan in een coffeeshop bijvoorbeeld.”

Rogier: “Het Wilhelminapark is het

mooiste plekje van Utrecht. Het straalt tegelijkertijd levendigheid en rust uit. Dat vind ik hier allebei.”

Joost: “Het mooie is dat de mensen hier elkaar in hun waarde laten. Verderop waren een paar jongens aan het oefenen met kickboksen. Daar kijkt helemaal niemand raar van op.”

Rogier: “Eigenlijk kan bijna alles hier. Voetballen, hardlopen. Maar ook zitten, liggen en lezen. Als het mooi weer is, is dit de beste plek om te zijn.”

Joost: “Soms blijven we hier eten. We hebben allebei een vriendin die heel creatief is in het bereiden ervan. Mijn vriendin is Braziliaans en maakt gerechten die ze warm houdt in een grote schaal. Die eten we hier dan op. Soms zitten we er wel tot half 11 ’s avonds.”

Rogier: “Als we zonder vriendinnen zijn bestellen we soms een pizza. Die wordt hier dan aan het grasveld bezorgd. Daar doen die bezorgers helemaal niet moeilijk over.”

Joost: “Het zou wel fijn zijn als er toiletten kwamen. Zeker voor de vrouwen.”

Rogier: “Er is regelmatig toezicht door de stadswachten. Zij stralen een soort natuurlijk overwicht uit.”

Joost: “Ja, ze hebben gezag, mensen tonen respect voor ze. Wat jammer is, is dat sommige mensen zoveel troep achterlaten.”

Rogier: “Ja, dat kan echt beter.”

8 september 2004

“Lekker chillen in het park”

Op een mooie middag ontmoet ik Lou, Erik, Daan en Bart (v.l.n.r) op het grote grasveld. De vier jongens zijn regelmatig in het park te vinden. Drie van hen zitten in de hoogste klas van het Bonifatiuscollege. Om de hoek dus. Het is zondagmiddag en prachtig weer.

Lou vindt het Wilhelminapark het mooiste park dat hij kent. Erik valt hem bij. “Het is hier heel relaxt, en het park is mooi aangelegd. Mensen kunnen hier heerlijk hun gang gaan.”

Bart: “En het is groot. Je kunt ook bij

het water zitten.” Lou: “Dit park is groter en veel mooier dan het Lepelenburg. Hier is meer schaduw.” Daan: “Maar op het Lepelenburg heb je wel die ligstoelen.” Lou: “Ja, dat dan weer wel.”

Daan zit als enige van dit viertal in Bilthoven op school. “Maar toen ik op de basisschool zat kwam ik hier wel vaak”, herinnert hij zich. “Lekker voetballen en daarna een pepermuntje halen in het restaurant.” Ook Erik denkt met veel plezier aan vroeger terug. “Ik heb hier veel gescated.”

Het Wilhelminapark fungeert voor de jongens - zeker in de zomer – als een verzamelplaats. Soms doen ze ’s avonds verstoppertje. En laatst hebben ze na het zwemmen gebarbecued op het veld. “We hadden twee van die wegwerpbarbecues gekregen en daar hebben we echt heerlijk vlees op gebakken”, vertelt Daan. “Dat was echt heel leuk.”

Soms komen de jongens elkaar toevallig tegen, iets wat in een grote stad als Utrecht toch wel bijzonder is. “Zijn we ons als vrienden aan het verzamelen, komt ineens Lou langs!” aldus Erik. “Dat is echt het Wilhelminapark.”

En wat doen jullie dan als het mooie weer voorbij is? “In de winter gaan we X-boxen bij onze Russische vriend in Overvecht.”

6 juli 2004

Marjoke van der Zouw en haar moeder zijn lyrisch over het Wilhelminapark. Marjoke woont in de Oudwijkerlaan, heeft geen tuin, alleen een klein plaatsje dat vol staat met fietsen. Daarom zit ze regelmatig in het Wilhelminapark. `Lekker op een bank met een boekje.´ Vandaag is haar moeder een dagje op bezoek en samen zitten ze voor de vijver in de zon.

Marjoke: `Het enige dat ik af en toe jammer vind zijn soms groepen zwervers. Van die haveloze mannen die af en toe lawaai en alcohol drinken. Voor de rest vind ik dit park echt heel ok.´

Moeder: `Ik vind dit een prachtig ouderwets

park. Vooral die hoge oude bomen zijn erg mooi.´

Marjoke: `Je hebt op sommige punten hele mooie doorkijkjes. Dan treft me echt hoe mooi het aangelegd is. Mooi gecomponeerd in een Engelse landschapssfeer.´

Moeder: `Het park ademt een heerlijke sfeer uit. En zeker hier aan het ruisende water is het prettig.´

Marjoke: `En als het warm is, is het hier echt heel gezellig. Er zijn dan veel jonge mensen op het grasveld. En er worden kinderfeestjes gegeven.´

Moeder: `Ik vind het allemaal heel harmonieus aandoen.´

Marjoke: `Jazeker. En ik ken hier inmiddels de nodige mensen, dat is ook erg gezellig.´

11 juni 2004

"Niet fietsen op wandelpaden!"

Mevrouw Verwer uit de Mauritsstraat is op weg naar het stemlokaal. Met haar hond Basje. "Ik woon al 37 jaar in de omgeving van dit park en ik vind het geweldig", vertelt ze. "Maar ik moet eerst even mijn grote ergernis kwijt: de fietsers. Ze fietsen overal waar dat niet mag. Dan nemen ze bijvoorbeeld dat kleine bruggetje bij de Dillenburgstraat en rijden dan met de fiets over de wandelpaden. En wat is de tijdwinst nu helemaal? Je moet als wandelaar doorlopend heel goed uitkijken. Ik kan mijn hond niet aan de lange lijn laten lopen. Steeds weer moet ik hem naar me toetrekken. Zie ik een moeder op de fiets met voor en achter een kind, dan spreek ik ze wel eens aan: "U geeft zelf het slechte voorbeeld", zeg ik dan."

Maar voor de rest vindt ze het park geweldig. "Vroeger stonden er hekken om elke stuk grasland en mocht je er niet op. Tegenwoordig zie je vooral jonge mensen bij mooi weer in het gras liggen. Met een hapje en een drankje. Een leuk gezicht. Alleen jammer dat ze wel alle spullen mee kunnen nemen, maar deze niet zelf mee terug nemen naar huis. Sinds kort staan er grote blauwe containers als het mooi weer is. Dat scheelt al een hoop. Ik heb hier in het park regelmatig aanspraak bij het uitlaten van de hond. Sterker nog: als ik geen hond zou hebben zou ik überhaupt niet in het park komen. Zo gaat dat!"